Homilie voor de 20e zondag in de gewone tijd, jaar A
“Vrouw, groot is uw geloof!”
Door het grote geloof van de Kanaänitische vrouw te prijzen, stelt Jezus haar aan ons voor als een voorbeeld van geloof. We zullen daarom proberen te begrijpen wat dit grote geloof van de vrouw inhoudt.
Allereerst kunnen we benadrukken dat de geloofsweg van deze vrouw lijkt op een kruisweg, een pad bezaaid met obstakels, zelfs grote.
Wanneer ze Jezus smeekt haar dochter, die bezeten is door een demon, te bevrijden, biedt hij haar slechts stilte…
Wie van ons heeft niet ooit de bittere en pijnlijke stilte van God, zijn onverschilligheid, ervaren? Talloze mensen zijn door Gods stilte ontmoedigd. Gods stilte is vaak een van de moeilijkste beproevingen voor ons geloof.
En alsof Jezus’ stilte nog niet genoeg was, werd deze vrouw ook nog eens afgewezen en buitengesloten door zijn discipelen: “Stuur haar weg, want ze blijft tegen ons schreeuwen!” Net als zij, hoeveel mensen ervaren tegenwoordig afwijzing en uitsluiting door de discipelen van Jezus? Velen voelen zich afgewezen door de Kerk, in hun parochies, door hun priesters… En soms heeft deze afwijzing zelfs het toch al fragiele geloof gebroken van degenen die aan onze deuren hadden geklopt.
Maar de problemen van deze vrouw waren nog niet voorbij. Toen Jezus eindelijk besloot tot haar te spreken, was het om haar te overladen met vernederende woorden: « Het is niet goed om het brood van de kinderen te nemen en het aan de honden te geven. »
Het is belangrijk te bedenken dat de term « hond » in die tijd door Joden werd gebruikt om vreemdelingen, heidenen, aan te duiden. Maar de hond is niet alleen een symbool van minachting en afwijzing; bovenal is het ook een uiting van loyaliteit. Gehoorzaam en aanhankelijk, wordt hij tegenwoordig beschouwd als de beste vriend van de mens. Een hond zal altijd trouw zijn aan zijn baas, zelfs als de baas niets heeft, zelfs als de hond niet reageert. Een hond zal zijn baas nooit verraden voor een ander.
Het is ongetwijfeld deze loyaliteit die we in deze vrouw aantreffen, die degene die zij als haar meester beschouwt niet in de steek laat, ondanks zijn stilte en onverschilligheid. Het is deze onwankelbare loyaliteit die Jezus prijst en waartoe wij worden uitgenodigd jegens de Heer. Geloof is een prachtige school van onwankelbare loyaliteit.
En bovendien, welke baas zou onbewogen kunnen blijven bij het gejammer van pijn en de blik van verdriet in de ogen van zijn hond? De blik van een klein, gewond, ziek hondje dat jammert van pijn, zal het hart van zijn baasje altijd breken. Tegenover deze vrouw gedroeg Jezus zich niet als iemand die zijn naaste veracht, maar als een baas die in tranen uitbarst bij de pijn en de blik van zijn trouwe hondje.
Net zoals de ontroerende blik van het hondje zijn baasje ontroert, zo zal ook onze blik, volhardend en trouw, altijd de Heer ontroeren, die ons dan veel meer dan kruimels zal geven…
Pater Etienne Nemi, Cssp
